Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Ν’ ἄψουμεν τές λαμπάδες μας!


Καλησπερ σας, φίλοι μου, μέ λόγι’ ναστημένα,
πέμπω ετζιές χαρούσιμες λληνικά γραμμένα...

Χριστός νέστη νά σς π, πρίν νά μέ βαρεθετε
τζι’ ν καταντήσω βάσταχτος, σβήστε με, μέν κροστετε.

ψές πό’ πα στήν ΕΛΔΥΚ τζι’ κράτουν μές στό σιέριν
τ’ γιον Φς πού ναφκεν τό γνήσιον τριτζιέριν
πού μο κότταν παπάς μέ κάθε εκαιρίαν,
στόν νον μου ο περίσκεψες κάμναν ταιρείαν.

Μιτά σας ννά μοιραστ λλίες πού τούν’ τές σκέψεις·
γιά κάποιους θά ’ναι βαρετές, γι’ λλους σημάθκια τέρψης.

Μέσα στς πίστης μας τό φς τζιαί τς Παράδοσής μας,
χουμεν κάποια σύμβολα – ψιθύρους τς ψυσις μας.

ναν τζιερίν πό’ ’ν’ γνήσιον, πού μέλιν καμωμένον,
ν σύμβολον το βίου μας· μ’ μς ν ταυτισμένον.

Λαμπάδιν πό’ ’ν’ αθεντικόν, μέλιν τζι’ θθούς μυρίζει.
Τές μυρωθκιές – τές ρετές το βίου συμβολίζει!

Λαμπάδιν πού ’ναι φυσικόν, ν επλαστον, λυγίζει.
Τζι’ χαρακτρας πλάθεται, ποτζε-ποδά γυρίζει...

Τήν ραν πού τ’ νάφτουμεν, σιαιρούμαστεν τό φς του,
μά ταυτοχρόνως γίνεται χρόνος τζυνηός του.
Λιώννει τζιαί στάσσει τό τζιερίν, λείφκει τζιαί ζωή μας!
ναν μεινίσκει μανιχά: τό Φς τζι’ ναλαμπή μας...

Τό λιώσιμον ν σύμβολον τς σχέσης μεταξύ μας:
νά λιώννουμεν πού προσφοράν· θυσία ζωή μας!

Μά τζιαί φλόγα το τζιερκο πού λάμπει στό σκοτάδιν,
δείχνει μας πς νά λάμπουμεν μές στς ζως τόν δην
τζι’ ολλον τό περιβάλλον μας πιό φωτεινόν νά γίνει,
τό ρεβος το σαταν νά φθείνει τζιαί νά σβήνει.
πως τό επεν τζι’ Χριστός σ’ μς τος μαθητές Του:
«το κόσμου εσαστεν τό φς», λαλε το στές Γραφές Του.

Μά πμεν πίσω στήν ΕΛΔΥΚ, πό’ βάστουν τό τριτζιέριν·
κάμαμεν «Καλόν λόον» τζι’ φύσαν τό έριν.

σπου τά εχα τά τζιερκά ξέχωρα τό καθέναν,
σβήννασιν συνέχεια, σβηννεν ναν-ναν.
στερα πού τά σμιξα, σμιξεν τζι’ φωθκιά τους
τζι’ ν δυνήθην νεμος νά μετρηθε μιτά τους!
Τζι’ θρωπος πό’ ’ν’ μόνος του, φοται τζιαί λυγίζει·
τό φς του σβήννει κάποτε τζι’ πελπισιά τόν ρίζει.
Μά μα σμίξ’ φλόγα του - πίστη του μέ λλους,
τρόμητος γινήσκεται μέ δαίμονες μιάλους!
 Τζιαμα καρτζίν μου ’στέκασιν πεντέξη διμοιρίες·
Διοικητής τζιαί Λοχαγοί, στραθκιώτες τζιαί Λοχίες,
πού βαστοσαν ολλοι τους λαμπάδες ναμμένες,
σύμβολα ολων τν ψυχν πώς εναι φωτισμένες.
Μά τό έριν σβηννεν το καθενο τήν φλόγαν
τζι’ ατοστιγμε τό φος τους μιάν θλίψιν μολόγαν.

,τι πάθαμεν τζι’ μες π’ ψαμεν τήν λαμπάδαν,
μά σβηννεν στό φύσημαν τ’ έρα – στήν κρυάδαν.
Τζι’ φταμεν πού τόν δίπλα μας –γιά συγγενήν γιά ξένον-
τζιαί πλαι τό τζιεροιν μας τουν λαμπρά ναμμένον.

Πόσες ψυσιές, πού φωτεινές, σκοτίζουνται – μαυρίζουν!
γνοια μας, Χριστιανοί, φς πλαι νά γεμίζουν!
Ο καταιγίδες το τζιαιρο τζι’ ολλες ο γωνίες
σβήννουσιν τές λπίδες μας σάν νά ’ν’ ο ρινύες.

σβησεν λαμπάδα σου; Ψάξε τό φς γυρόν σου.
ννά ’βρεις φίλον σίουρα, στω τζιαί γνωστόν σου.
Ζήτα του νά σο δώκει φς τζι’ ν ν πιστός στ’ λήθκεια,
μέ Φς Χριστο θ’ ντιναχτε τό σκότος σου λουβίθκια.

Μά τζιαί το λλου δίπλα σου ν δες σβηστήν λαμπάδαν,
πάσι θυσί ψε την! Γύρεφκε χαραμάδαν.

Τούτη πράξη πλή, π’ φτεις τζιερίν το λλου,
σημαίνει μήνυμαν ζως νός Θεο Μεγάλου!
Τούτη πράξη τς στιγμς, π’ φτεις λλου λαμπάδαν,
ν Θεολογία μας: προσφέρεις τήν λιακάδαν!
Τούτη ν Παράδοση π’ φηκεν Χριστός μας!
Νάκκον συλλοϊστετε το· μιάλος θησαυρός μας!

τσι μέ τοτα τά πολλά, μά πρίν νά σς φήσω,
ολλους μέ μίαν δέσμευσιν ελικρινήν θά δύσω.
Κάθε λαμπάδα πό’ ’ν’ σβηστή ετε δική μας νει,
ετε ’νο φίλου γνωστου, λαμπρή πρέπει νά γένει.
Κάθε λαμπάδα πό’ ’ν’ σβηστή, πρέπει της φς ν’ νάψει.
Τζι’ ποιος πού μς τό δυνηθε, θ’ γαπηθε πού τά ’ψη...

Τζι’ σες πού μ’ νεχτήκετε, «Χριστός νέστη» πετε.
Ν’ ψετε τήν λαμπάδαν μου, φίλοι μου, προσφερθετε...

Ε. Δ.
Κυριακή το Πσχα
20 πριλίου 2014

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου